Is iomaí uair atá an chuid den Aighlinn ón Chathrach síos, déanta agam. Bhí fonn orm píosa nua den abhainn a dhéanamh, agus bhí fonn ar Tess teacht liom ar an taiscéalaíochta.
Bhíos ag súil go mbead an leibhéal íseal. Ní rabhas ag iarraidh triail ar áit nua agus tuile ann. Leis an méadar (Droichead Bhéal Átha an Chaolaigh) ag 4.88m, bhí a fhios agam go mbeadh sé íseal go leor.
Chuireamair isteach ag Droichead Ahanafunsion (Átha na Foinsí/Foinseán?), agus bhí a fhios againn láithreach go raibh an abhainn fíor íseal - tirim, beagnach!
An chéad rud a bhí ann ná eas, díreach fén droichead, ach bhí an eas nach mór tirim, dá bhrí sin, carraigeacha móra a bhí ann, agus níorbh mór dúinn dreapadh síos tharstu.
Bhíos sásta go raibh sé tirim áfach; seans maith go mbeadh sé contúirteach le mórán uisce ann.
Maith go leor, d'fhéadfadh sinn an céaslóireachta a thosnú anois...
... ach ní raibh an dhóthain uisce ann chun mo chanú, ná cadhc Tess a chuir ar snámh, formhóir den am.
"Boulder Garden" a thugann cadhcóirí ar an saghas áit seo. Déarfainn go mbeadh an-spraoi ann leis an abhainn leath-méadar níos airde, ach inniu bhí sé fíordheacair orainn na báid a tharrac tharstu.
Nuair a shriochamair Droichead Maoiní, bhíomair tuirseach cheanna féin, agus phléamair éirí as ag an bpointe sin agus siúl ar ais go dtí an carr, ach cheapamair go mbeadh feabhas ar an scéal ag deireadh an altán seo. Chinneamair leanúint ar aghaidh go dtí Cathrach, áit a bhí carr Tess fágtha againn.
Cé go raibh paistí doimhne beaga ann, ó am go chéile, ina rabhamair in ann céaslú, an chuid is mo den am, bhíomair ag siúl agus ag iompair na báid.
Ag deireadh na hailte, ní raibh a lán athrú ar an scéal. Carraigeacha móra ar fud na háite, agus gan a lán uisce.
Bhíomair ag súil arís go mbeadh athrú tar éis an droichead ar an R586, taobh thiar de Droim Dhá Liag, Droichead na hAighlinne, ach níos mó don méid céanna a bhí i ndán dúinn.
Bhíomair tuirseach traochta um an dtaca seo, agus aiféala orainn nár éirímid as thuas ag Maoiní.
 |
| Droichead Drom Osta. |
Leanamair ar aghaidh pé scéal é (cén rogha eile a bhí againn?), le fios againn go rabhamair ag baint ár gceann scríbe amach de réir a chéile.
Ach breis is ciliméadar amháin taobh thuaidh de Cathrach, nuair a bhíomair ag ceapadh go rabhamair nach mór ann, gan choinne bhí eas ollmhóir ann ós ár gcomhar. Do bhí orainn rópaí a úsáid chun na báid a ísliú síos, thar na carraigeacha, agus dreapadh síos go h-an-fhaichilleach ina ndiaidh.
Cuid beag den eas ag Anngram.
Roimhe seo, bhí an turas seo deacair agus mí-shásúil, ach anois bhí sé ag éirí dainséarach.
Ar a laghad, ba é sin an constaic suntasach deireanach romhainn; píosa eile siúil, tarraingt agus céaslú , agus bhíomair ag an ndroichead i gCathrach, fé dheireadh.
Thóg sé nach mór 6 uair a chloig dúinn, agus níor thaistealamair ach 8.5km. Ag an tús, bhíomair ag súil le turas timpeall dhá uair a chloig go leith, ar an méid. Bhíomair tinn tuirseach, lag agus ocrach, ach ar a laghad bhíomair slán sábháilte.
